Mən Səbinə, otuz dörd yaşında, Bakıda diş həkimi işləyirəm. İşim çox incə diqqət tələb edir, saatlarla eyni vəziyyətdə oturub xəstələrin dişləri ilə məşğul olmaq, hər millimetri hesablamaq, hər hərəkəti dəqiqləşdirmək – bu, insanı həm fiziki, həm də zehni olaraq çox yorur. Amma işimi sevirəm, çünki insanların ağrılarını yüngülləşdirmək, onların təbəssümünə sağlamlıq qaytarmaq mənə böyük həzz verir. Ancaq həkim həyatı belədir, sən başqalarının problemlərini həll edirsən, öz problemlərinə isə vaxt qalmır. Mənim ən böyük problemim isə evim idi. Üç ildir ki, köhnə bir binada, təmirsiz bir mənzildə yaşayırdım. Divarların suyu çıxmışdı, mətbəxin şkafları əyilmişdi, vanna otağının kafeləri tökülürdü. Hər dəfə evə gələndə bu dağıntını görmək mənim içimi sıxırdı. Amma təmirə başlamaq üçün nə vaxt, nə də pul var idi. İşdən çıxan kimi yorğunluqdan heç nəyə gücüm qalmırdı. Həftəsonları isə ya yuxuya qalır, ya da anama gedirdim. Və illər belə keçdi. O dağıntılar arasında yaşamağa öyrəşdim. Amma öyrəşmək yaxşı bir şey deyil, insan öyrəşdiyi şeyin içində boğulur, fərqinə belə varmır.

Həmin dəyişiklik bir yaz axşamı, işdən evə gələndə baş verdi. Həmişəki kimi ayaqqabılarımı çıxardım, dəhlizdəki çatlamış güzgüyə baxdım, mətbəxə keçdim. Soyuducunu açdım, içində bir tikə köhnə pendir, yarım çörək və bir neçə gün qalmış salat vardı. Ürəyim sıxıldı. Bu ev mənim deyildi, bu həyat mənim deyildi. Mən neçə illərdir bu dağıntıların içində yaşayırdım, sanki bura mənim üçün uyğun idi. Amma o axşam, nədənsə, içimdə bir şey qaynadı. Dedim, bəsdi. Sabahdan təmirə başlayıram. Ancaq təmir pul tələb edir. Mənim əmanətim vardı, amma o pul təmirə çatmazdı. Yarısı çatar, qalanı üçün nə edəcəyimi bilmirdim. Həmin gecə yatmadım, kompüterin arxasında oturub təmir xərclərini hesabladım. Nə qədər pula ehtiyacım olduğunu gördüm və ürəyim daha da sıxıldı. Əmanətim o məbləğin yarısı idi. Qalanını qazanmaq üçün bir yol yox idi. İşdən artıq işləyə bilməzdim, artıq həftədə altı gün işləyirdim. Kredit götürmək istəmirdim, faizlər çox idi. O gecə çox çarəsiz hiss etdim.

Ertəsi gün işə getdim, həmişəki kimi xəstələrimə baxdım, amma beynim evdə, o dağıntıların içində idi. İşdən sonra bir dostuma zəng etdim, o da mənim kimi diş həkimi idi, son vaxtlar evini təmir etdirmişdi. Soruşdum, “Sən təmiri necə bacardın?”. O güldü, dedi, “bir az əmanət, bir az da şans”. Mən təəccübləndim, dedim, “şans nədi?”. O dedi ki, son vaxtlar onlayn oyunlar oynadığını, hərdən qazandığını, o qazancı da təmirə xərclədiyini söylədi. Mən əvvəlcə inanmadım. Diş həkimi kimi mən reallığa bağlı bir insanam, şansa inanmaq mənə yad idi. Amma dostumun evini görmüşdüm, həqiqətən də gözəl təmir etmişdi. O, mənə bir platformadan danışdı, dedi ki, “bax, burada mostbet oyunları var, müxtəlif oyunlar, hər zövqə uyğun. Mən ən sadələrindən başladım, yavaş-yavaş öyrəndim”. Mən evə gəldim, həmin platformaya baxmağa başladım.

İlk baxışda hər şey çox qarışıq göründü. O qədər oyun, o qədər rəng, o qədər düymə var idi ki, başım gicəlləndi. Amma sonra diqqətlə baxdım, gördüm ki, hər oyunun öz qaydaları var, öz sadəliyi var. Diş həkimi kimi mən detallara diqqət yetirməyə öyrəşmişəm, ona görə də bir neçə oyunun qaydalarını əzbərlədim. Ən sadə slot oyununu seçdim, kiçik bir məbləğ depozit etdim. Düşündüm ki, bu da bir film biletinin puludur, heç olmasa bir az əylənərəm. Oynamağa başladım. Əvvəlcə uduzdum. Sonra yenə uduzdum. Ürəyim sıxıldı, düşündüm ki, dostum mənə boş yerə ümid verib. Amma bir az da oynamağa davam etdim. Və birdən – ekranda işıqlar yanmağa başladı, səslər gəldi, rəqəmlər artdı. Mənim balansım bir anda üç qat artdı. O qədər təəccübləndim ki, stolun üstündəki stəkanı yerə tökdüm. Su hər yerə səpələndi, mən isə ekrana baxıb donub qalmışdım. Ürəyim o qədər sürətlə döyünürdü ki, öz nəbzimin altında işlədiyim xəstələrimin nəbzlərindən daha sürətli olduğunu düşündüm. Gülməli idi.

O gecə saat birə qədər oynadım. Bəzən qazanırdım, bəzən uduzurdum, amma ümumi balansım depozit etdiyim məbləğin təxminən beş qatı idi. Böyük bir məbləğ deyildi, amma mənim üçün böyük idi. Çünki mən o gecə anladım ki, bu işdə şans var, amma şans təkcə pulda deyil. Mən o gecə bir şey öyrəndim: nə vaxt dayanacağını bilmək. Mən dayandım. Pulumu çıxartdım, bank hesabıma baxdım, rəqəmləri gördüm. Təmir üçün lazım olan məbləğ hələ tam deyildi, amma artıq əmanətimlə birlikdə yaxınlaşmışdı. O gecə yatanda beynimdə planlar qururdum. Divarların rəngi, mətbəxin şkafları, vanna otağının kafeləri. Sanki o dağıntılar artıq dağıntı deyildi, sanki onlar mənim üçün yeni bir başlanğıcın təməli idi.

O gündən sonra həftədə iki-üç dəfə, işdən sonra evə gəlib bir az oynamağa başladım. Çox böyük məbləğlər qoymurdum, itirsəm də təəssüflənməyəcəyim məbləğlər. Bəzən qazanırdım, bəzən uduzurdum. Amma hər qazancla təmir üçün ayırdığım pul artırdı, hər uduzuşla da bir dərs öyrənirdim. Üç ay ərzində təmir üçün lazım olan pulu yığdım. Təmirə başladım. O vaxt həm işləyir, həm təmirə nəzarət edir, həm də gecələr bir az oynayırdım. Yorğun idim, amma xoşbəxt idim. Çünki ilk dəfə öz evim üçün bir şey edirdim. Əvvəllər o ev mənim üçün sadəcə bir sığınacaq idi, dağıntıların içində bir yer. İndi isə mən o evi öz əməyimlə, öz qərarımla, öz şansımla dəyişdirirdim.

Təmir dörd ay çəkdi. Dörd ay ərzində evdə yaşaya bilmədim, anama köçdüm. Həftəsonları gəlib təmirə baxırdım. Divarlar suvaq olunurdu, sonra rənglənirdi. Mətbəxin şkafları sökülüb yeniləri quraşdırılırdı. Vanna otağının köhnə kafeləri tökülüb yerinə yeniləri qoyulurdu. Hər dəfə gələndə evdə bir dəyişiklik görürdüm, ürəyim sevincdən döyünürdü. Və gecələr, anamın evində, yataqda uzanıb telefonumdan oynayırdım. Artıq oyunlar mənə tanış idi, qaydalarını bilirdim, hansı oyunun daha çox qazandırdığını, hansının daha çox əyləncəli olduğunu. Mənim üçün mostbet oyunları artıq sadəcə bir əyləncə deyil, təmirimin bir hissəsi idi. Hər qazanc, bir kafel, bir kran, bir lampa demək idi.

Dörd ayın sonunda ev hazır idi. İlk dəfə içəri girəndə ağlamağa başladım. Divarlar ağ idi, təmiz, işıqlı. Mətbəxin şkafları yeni, açıq rəngdə, vanna otağındakı kafelər dəniz dalğalarını xatırladan mavi rəngdə idi. Qonaq otağına yeni pərdələr asmışdım, eyni rənglərdə. O ev mənim evim idi. Mənim əməyim, mənim qərarım, mənim gecələrim, mənim qazanclarım. O gün anam gəldi, evi gördü, dedi, “qızım, sən bunu necə bacardın?”. Mən gülümsədim, dedim, “işlədim, əmanət yığdım, bir az da şansım gətirdi”. Anam çox sual etmədi, sadəcə qucaqladı.

O gündən sonra artıq altı ay keçir. Mən hələ də diş həkimi kimi işləyirəm, hələ də xəstələrimə baxıram. Amma axşamlar evə gələndə, o təmiz, işıqlı evdə, yeni mətbəximdə çay dəmləyib otururam. Bəzən telefonumu açıb bir az oynayıram, bəzən də sadəcə oturub divarlara, yeni şkaflara, o mavi kafelərə baxıram. Hər dəfə baxanda o gecələri xatırlayıram – yorğun, amma ümidli olduğum gecələri. O vaxt bilmirdim ki, bu ev mənim həyatımı bu qədər dəyişəcək. Sadəcə dağıntıları görmək istəmirdim, özüm üçün gözəl bir yer yaratmaq istəyirdim. Və yaratdım. Öz əməyimlə, öz qərarımla, öz şansımla. İndi hərdən dostlarım gəlir, evimi görüb təəccüblənirlər, deyirlər, “Səbinə, sən bunu təkbaşına necə bacardın?”. Mən gülümsəyirəm, deyirəm, “çalışdım, bir az da şansa inandım”. Daha çox izah etmirəm. Çünki bu hekayə mənim hekayəmdir, mənə aiddir. O dağıntılar, o gecələr, o qazanclar, o uduzuşlar, o təmir, o yeni ev – bunların hamısı mənim həyatımın bir parçasıdır. Və mən bu parçalardan gözəl bir mozaika yaratdım. İndi hər dəfə evimə girəndə, o mavi kafelərə, o ağ divarlara, o yeni mətbəxə baxanda, içimdə bir rahatlıq, bir qürur hiss edirəm. Mən bunu bacardım. Təkbaşına, öz gücümlə, öz qərarımla. Və o gecə, o çarəsiz hiss etdiyim gecə, telefonumu əlimə alıb bir addım atmasaydım, bəlkə də hələ də o dağıntıların içində yaşayırdım. Amma atdım. Və buradayam. Öz evimdə, öz təbəssümümlə.